بروجرددر قبل از اسلام جزء منطقه پهله بوده که در دوره اسلامی به آن

جبال یا کوهستان گفته می شده است. همچنین سرزمینهای غربی ایران که

قبل از اسلام ماد نامیده می شده است، بعد از تصرف آن بدست اعراب تحت حاکمیت

ایالات کوفه و بصره قرار داشته و مالیات این نواحی به این دو شهر فرستاده می شده است به

همین دلیل به سرزمین هایی که جزو ایالات کوفه بوده ماه(ماد) کوفه ( دینور) و

سرزمین هایی که جز ایالات بصره بوده ماه بصره ( نهاوند) می گفتند؛

لرستان فعلی و بروجرد بخشی از ماه بصره بوده است .

بطور مشخص و بعد از شکل گیری حکومتهای محلی در غرب ایران از قرن سوم به بعد در حوادث

تاریخی آن روزگار بخصوص دوران حکومت های ال بویه و سلجوقی از بروجرد یاد شده است .

از حوادث روزگار ال بویه در بروجرد به غیر از درگیری ها و نزاع های محلی در غرب کشور بین عمرای مختلف که در منابع به کرات از آن یاد می شود می توان از پیوستن ( پناهنده شدن) وزیر "فخر الدین دیلمی" بنام "ابوالعباس کافی" به "ابوالنجم بدربن حسنویه" در بروجرد اشاره کرد. خاندان "حسنویه" که از حمایت آل بویه برخوردار بودند لرستان و بروجرد در اختیار داشته و بیشتر اوقات بروجرد را به عنوان مرکز انتخاب می کردند.

لازم به یاد آوری است طبق بررسی ها و پژوهشهای انجام گرفته گنبد خانه مسجد جامع بروجرد که در حال حاضر یکی از قدیمی ترین بخشهای مسجد محسوب می شود در زمان حکومت ال بویه درحدود اوسط قرن چهارم هجری در خارج ازمسجد اولیه و قدیمی جامع شهر ساخته شده است.