چند ترانه دیگر از منوچهر همایون پور
آهنگ: محلی/ سراینده: هوشنگ شهابی (1329)، شهرآشوب (1337)/ خواننده: (بخش دوم)منوچهر همایون پور/ دستگاه: شوشتری
متن ترانه:
به وقت سحر که چشمک زند ستاره به آسمان ها
شود آبی آسمان، روشنی دوَد، سوی بوستان ها
بگیرد شب و ز شادی، شکوفه رقصد، سرِ چمن ها
دمد بچه چوپان، به نایی که دارد، دو چشمش ستاره بارد
بگوید که یار من، گل عذار من، رفتی و برفتم
ز درد فراق او، نالد و گرید، رفتی و برفتم"
*****
به شب لحظه ای که در، دامن افق، سرکشد ستاره
کند با فسونگری، سوی عاشقان، هر زمان نَظاره
شبان با نوای نِی، گویدت خوش از، کوه و از کناره
که از کس نشانه، در این گردش زمانه، کجا مانده جاودانه
نماند ز ما اثر، در جهان مگر، شعر عاشقانه
خوشا لحن عاشقی، زان که جاودان، ماند این ترانه
سحرگه که در چمن، غنچه پیرهن، می درَد ز مستی
دهد جلوۀ سحر، رونق دگر، بر جمال هستی
بگیرد ز ژاله ها، جام لاله ها، حال مِی پرستی
شنیدم ز بلبل، که گفتی، به خوشه چینی، که گل زین چمن نچینی
که این لاله و سمن، سرو و نسترن، هرکجا که بینی
بوَد قلب عاشقی، دست دلبری، موی نازنینی
بر روی این آهنگ سرودۀ دیگری نیز در سالهای پیش از 1356 به نام خون ارغوان ها گفته شده است.
وی در کنار دیگر هنرمندان زمان خود رونق بخش موسیقی ایرانی بود.
خدایا توفیقم ده که بیش از طلب همدلی، همدلی کنم.