دی ماه که جای خودش را به بهمن می دهد، علاوه بر نامش که مرا به یاد بهمن گیر بودن اوضاع و احوال می اندازد ولی دیگر پرندگان و طبییعت هم حساب زمستان را در ایام پیش رویشان رسیده اند و چشم به راه بهاراند.

دوران مدرسه مجبور بودم تمام طول سال هفت صبح در سرما، شال و کلاه کنم و با بغضی فرو داده سرازیرِ مدرسه شوم اما وقتی تولدم را در دی ماه جشن می گرفتم دو سه روز بعدش می رسیدیم به بهمن و دیگر از سرمای توک بینی سوز و بغض گلو و گهگاه اشک ماتم در گوشه چشم خبری نبود و حتی شادمان همچنان شال و کلاه به سمت مدرسه! چون دیگر می دانستیم که بهمن که می رسد یعنی بهار قدم هابش را تند تر کرده...