ما که رسانه ملی تماشا می کنیم دیگر اخبار روتین اش را از بر هستیم. جدای از اخبار داخلی و اینکه گوش شیطان کر، ما قدرت اول منطقه(بخوانید خاورمیانه) هستیم و انشاء اله جهان نیز خواهیم شد  و چند خبر ثابت و همیشگی دیگر در باب شرارت های تنها دو کشور، انگلستان و امریکا، خبر دیگری پیدا نمی کنیم. گرچه هر از چندگاهی هم خبرهای کوبنده ای نسبت به دولی که درقبال ما( بخوانید جمهوری اسلامی) بی مهری هایی نیز نموده اند در اخبار گنجتنده می شود. اینکه انگلیسی ناکس با زنش مثل سگش صحبت می کند و تکریم، در بوق کرنا می کنند ولی اینکه ایرانیِ مسلمان با زنش مثل همان سگ هم صحبت و احترام نمیکند کمیتشان می لنگد. موضوع بر سر کوباندن و نکوباندن این و آن نیست، هرچند هم که امریکای ملعون! باشد. افکار، افکار منوری است! خصوصا فکر ایرانی دهه سوم انقلاب!خواب نیستند، سکوتشان از رضایت نیست! موضوع این است که مگر چه پیشامد دحشتباری بوقوع می پیوست اگر در کنار زیبایی ها و الطاف کشور خودمان از مواهب دیگر ملت جهان-با زوم بیشتر، انگلستان و امریکا- سخن می راندند و چه می شد که این اخبار سیاسی که تکرار مکررات چندین سال پیش است که تمامی هم ندارند حذف می شد و خبرهای فرهنگی، هنری،اصول زندگی و حتی نحوه داشتن یک اقتصاد خوب-که همه نیازمند آنند- به گوش ملت می کردند و نه اصول بیگانه ستیزی و حتی و حتی خویشتن ستیزی و کاشتن تخم تنفر و کینه در دلها نسبت به هموطنانشان. سیاست عین دیانت اگر این باشد پی وایِ دیانتمان. آب خوردنمان هم سیاسی شده ،آن هم از آن دست سیاسیت بازی های چندش آور.

بگویید "سیاست" از کجا متول شده تا بروم چشم زاینده اش را کور کنم!

م.ب