عباس ایراندوست گوهری بروجردی
عباس ایراندوست گوهری بروجردی
شاعر و نویسنده قرن ۱۳
عباس ایراندوست بروجردی متخلص به گوهری در سال ۱۲۸۲
شمسی در شهر زیبای بروجرد متولد شد . ایشان در محله ی
صوفیان بروجرد به دنیا آمده و پس از اتمام تحصیلات مقدماتی
در زادگاهش بروجرد در سال ۱۲۹۷ شمسی به شهر تهران
رفت .
" کسروی در مجله پیمان از گوهری اینطور می نویسد که:
او جوانی زحمتکش و در آموختن دانش و هنر هیچگاه از حرکت
باز نمی ایستاد و دل از مهر ایران انباشته بود . "
اشعارش در مجلهى «پیمان» به چاپ مىرسید.
باز كن اى ساقى رندان در میخانه را
نیست با فرزانگان راهى من دیوانه را
عاشقان را سوختن آیین بود در روزگار
کی بود از سوختن پروا ، من و پروانه را
مطرب و معشوق و می از ما و جنت از شما
بیش از این بر ما مخوان چون گوهری افسانه را
* * * * * * *
چو از زلفت سخن گویم شب آید
ز هجرانت بر اندامم تب آید
یه یکسو گیسوان بگذار بگذار
قمر بیرون ز برج عقرب آید
بلب جان من است ای میوهء دل
خوش آن ساعت که جانم بر لب آید
بیا با گوهری سوی خرابات
صدای عشق از این مکتب آید
* * * * * * *
آذر رسید و زاغ به گلشن مکان گرفت
ظلم خزان بباغ کران تا کران گرفت
باد خزان ز تارک نرگس ربود تاج
وز جسم لاله پیرهن پرنیان گرفت
در آن مکان که بلبل شوریده داشت جای
دیدیم آنکه سگ به دهان استخوان گرفت
شد زرد برگ درختان نظره گاه
جای هزار بوم بباغ آشیان گرفت
شرح و بیان جور خزان گوهری بس است
دلهای اهل دل غم از این داستان گرفت
خدایا توفیقم ده که بیش از طلب همدلی، همدلی کنم.