این ایرانی مسلمان تا نام امام حسین را می آورند اشک در چشمانش حدقه می زند

 (و تنها تشنه لبی اش را یادشان می افتد)

 و متاسفانه نگاه نمی کنند که این حسین از حلقوم چه کسی،

 چه نهادی و چه پایگاهی و به چه نیتی خارج می شود. 

اینان مرا یاد خوارج می اندازند که علی قرآن ناطق را رها نمودند و با اوراقی بر سر نیزه بیعت کردند.